Ik ben sinds 1977 zendamateur. Ik zie mezelf graag als een ham die van alle markten thuis is. Ik geniet van veel kanten van de hobby: HF, satellieten, digitale modes zoals FT8 en VarAC, VHF-modes zoals DMR/Wires en D-Star, en af en toe een contest of DX jagen. Ik experimenteerde met FT4 via satellieten en deed APRS via satellieten. Ik zoek blijkbaar graag dingen uit en ga dan door naar het volgende. Ook werk ik graag aan mijn CW-vaardigheid. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Professioneel heb ik altijd in en rond de IT gewerkt. Op de middelbare school, op mijn 11e, raakte ik geïnteresseerd in amateurradio door mijn oom Florian (W1FA, SK). Hij kwam regelmatig op bezoek en reed dan met mij het dal uit, vlak bij het vliegveld, om op 2 meter te werken.
Ik vond het fascinerend. Ik dook erin en vond de plaatselijke radioclub. Mijn elmer heette nota bene echt Elmer. De maandelijkse clubavonden werden in zijn schuur gehouden. Ik leende veel legerdump-apparatuur en haalde mijn licentie rond mijn 12e verjaardag, in augustus 1977.
Ik deed mijn best om CW-verbindingen te maken met een kristalgestuurde Heathkit DX-40-zender en een Hallicrafters SX-110-ontvanger. Er verscheen zelfs een krantenartikel over mij in de plaatselijke krant, en later in de regionale krant. Uiteindelijk kon ik voor die plaatselijke krant alleen een ham aan de andere kant van de stad bereiken! Wonen in een dal, in een huis met aluminium gevelbekleding, had zo zijn nadelen!
Ik fietste door de stad met mijn portofoon, terwijl mijn thuisstation als zelfgebouwde repeater voor mijn HF-station fungeerde. Destijds niet bepaald legaal, maar hoe kon ik anders vanaf mijn fiets in het centrum met Rusland praten?
Op de middelbare school was mijn elektronicaleraar zendamateur, en samen zetten we een station en een antenne op het dak van de school. Nog voordat ik een krantenwijk had, gaf een plaatselijke ham me een baantje als vloerveger in zijn bedrijf. Ik genoot van de hobby en haalde uiteindelijk mijn Extra-licentie.
In die tijd moest je voor je CW- en theorie-examens naar het FCC-kantoor. Boston had voor mij net zo goed aan de andere kant van het land kunnen liggen. Gelukkig kon ik meerijden met andere hams die erheen gingen.
Hams zijn altijd goed voor me geweest. Mijn eerste baan als softwareontwikkelaar kreeg ik tijdens mijn studie; op de een of andere manier volgde ik midden in de week colleges en schreef ik van donderdag tot maandag firmware. De engineeringmanager was zendamateur, en degene die mij binnenhaalde was een ham van mijn club. Ik begon in het hardwarelab, maar daar was ik zo slecht in dat ze me een kans gaven in de software. Gelukkig ging me dat goed af.
Tijdens mijn studie had ik een haat-liefdeverhouding met mijn docenten. Het was een staatsuniversiteit en de informaticaopleiding was nieuw. Ik was actief in softwareontwikkeling en erg nieuwsgierig, vooral naar Unix-systemen. Waarschijnlijk was ik ook een beetje arrogant! Ik deed het in een vak óf heel goed, óf ik haalde het maar net. Sommige jongere docenten waren niet altijd blij met mijn vragen, maar de ervaren docenten — zoals de professor die zendamateur was — wel!
Nadat ik vroegtijdig met mijn studie stopte, ging ik aan de slag als softwareontwikkelaar in de Route-128-regio rond Boston. Ernaast begon ik als consultant toen een plaatselijk restaurant me vroeg een kassasysteem voor hen te bouwen. Dat was het begin van een lange reis waarin ik meerdere bedrijven opbouwde in training, consultancy en uiteindelijk managed services. Het was amateurradio die me op weg hielp. Dat ik als junior Unix-consultant bij AT&T Bell Labs binnenkwam (ook daar werkten veel hams), hielp ook zeker.
Amateurradio is een constante in mijn leven geweest. Ik maakte er niet alleen vrienden en contacten door die me hielpen aan het begin van mijn carrière; als kind gaf het me ook het gevoel uniek te zijn en zelfvertrouwen, en ik weet zeker dat het heeft bijgedragen aan mijn vermogen om te communiceren met mensen buiten mijn provinciale bubbel.
Amateurradio heeft me niet alleen professioneel geholpen, maar ook persoonlijk de weg gewezen. Toen ik mijn vrouw 30 jaar geleden leerde kennen, vertelde ze dat haar vader zendamateur was. Ik had mijn twijfels en dacht dat hij waarschijnlijk een 27MC-bakkie had. Ze noemde vlot zijn callsign en ik was onder de indruk. Of dat toen de doorslag gaf, weet ik niet, maar ik geloofde (terecht) dat het een teken was!
Om iets terug te doen voor deze hobby, trad ik in 2022 als Director of IT in dienst bij de ARRL. Het was een geweldige ervaring waarin ik veel fijne mensen en een aantal zeer bekwame hams ontmoette. Ik kreeg de kans de interne en publieksgerichte systemen te leren kennen, waaronder Logbook of The World (LoTW).
Mijn tijd daar besteedde ik aan veel systeemintegratievraagstukken en aan het begin van een migratie naar de cloud. Als IT-directeur begon ik na te denken over hoe een stapsgewijze, modulaire modernisering van LoTW zou kunnen werken — te beginnen met het verlichten van de supportlast voor ons LoTW-team door de TQSL-applicatie te verbeteren (back-up en herstel van certificaten) en een groot deel van de verwerking van QSO-records naar de cloud te verplaatsen. Ik wilde dat werk graag opstarten, maar ik verliet de ARRL in september 2023 voordat het van de grond kwam. Voor een relatief kleine organisatie heeft de ARRL een aanzienlijke hoeveelheid eigen, verouderde systemen. In combinatie met een kleine staf en financiële beperkingen maakt dat modernisering een lastige — maar niet onmogelijke — uitdaging.
Ik zal de ARRL, deze hobby en de mensen die een jong ventje op weg hielpen en hem onderweg een paar kansen gaven, altijd dankbaar blijven — net als voor die onzichtbare golven, die me nog altijd verbazen.
