Είμαι ραδιοερασιτέχνης από το 1977. Μου αρέσει να θεωρώ τον εαυτό μου ραδιοερασιτέχνη «για όλες τις δουλειές». Απολαμβάνω πολλούς τομείς του χόμπι: HF, δορυφόρους, ψηφιακά modes όπως FT8 και VarAC, modes στα VHF όπως DMR/Wires και D-Star, καθώς και κάποιον contest πού και πού και κυνήγι DX. Έκανα δοκιμές με FT4 μέσω δορυφόρων και APRS μέσω δορυφόρων. Μάλλον μου αρέσει να ξεκαθαρίζω πώς δουλεύει κάτι και μετά να προχωράω στο επόμενο. Επίσης μου αρέσει να βελτιώνω τις δεξιότητές μου στο CW. Η λίστα δεν έχει τέλος.
Η επαγγελματική μου πορεία κινήθηκε πάντα γύρω από την Πληροφορική (IT). Στο γυμνάσιο, σε ηλικία 11 ετών, ενδιαφέρθηκα για το ραδιοερασιτεχνικό χόμπι χάρη στον θείο μου τον Florian (W1FA, SK), που ερχόταν στην πόλη να μας επισκεφθεί και με ανέβαζε με το αυτοκίνητο έξω από την κοιλάδα, κοντά στο αεροδρόμιο, για να κάνουμε QSO στα 2 μέτρα.
Αυτό με συνάρπαζε. Βούτηξα αμέσως και βρήκα τον τοπικό ραδιοερασιτεχνικό σύλλογο. Ο μέντοράς μου (elmer, όπως λένε οι Αμερικανοί) ήταν πράγματι ένας ραδιοερασιτέχνης που τον έλεγαν Elmer. Οι μηνιαίες συναντήσεις του συλλόγου γίνονταν στον αχυρώνα του. Δανείστηκα πολύ στρατιωτικό εξοπλισμό από πλεονάσματα και πήρα την άδειά μου γύρω στα 12α γενέθλιά μου, τον Αύγουστο του 1977.
Έκανα ό,τι μπορούσα για να κάνω QSO σε CW με έναν κρυσταλλοελεγχόμενο πομπό Heathkit DX-40 και έναν δέκτη Hallicrafters SX-110. Μάλιστα, η τοπική εφημερίδα έγραψε άρθρο για μένα, και αργότερα και η εφημερίδα της πολιτείας. Τελικά, το μόνο που κατάφερα να δουλέψω για την τοπική εφημερίδα ήταν ένας ραδιοερασιτέχνης στην άλλη άκρη της πόλης! Το να μένεις σε κοιλάδα, σε σπίτι με επένδυση αλουμινίου, είχε τα μειονεκτήματά του!
Γύριζα την πόλη με το ποδήλατο κρατώντας το φορητό μου, ενώ ο σταθμός του σπιτιού ήταν στημένος πρόχειρα ως αναμεταδότης για τον σταθμό HF. Όχι ακριβώς νόμιμο τότε, αλλά πώς αλλιώς θα μιλούσα με τη Ρωσία από το ποδήλατο στο κέντρο της πόλης;
Στο λύκειο, ο καθηγητής μου στα ηλεκτρονικά ήταν ραδιοερασιτέχνης και στήσαμε σταθμό και κεραία στην ταράτσα του σχολείου. Πριν καν πιάσω δουλειά μοιράζοντας εφημερίδες, ένας ραδιοερασιτέχνης της περιοχής μού έδωσε δουλειά να σκουπίζω τα πατώματα στην εταιρεία του. Απολάμβανα το χόμπι και τελικά πήρα την άδεια Extra.
Εκείνα τα χρόνια έπρεπε να πας στο γραφείο της FCC για να δώσεις τις εξετάσεις CW και τις γραπτές. Η Βοστώνη για μένα ήταν σαν να βρισκόταν στην άλλη άκρη της χώρας. Ευτυχώς, μπορούσα να πηγαίνω με άλλους ραδιοερασιτέχνες που κατέβαιναν εκεί.
Οι ραδιοερασιτέχνες ήταν πάντα καλοί μαζί μου. Βρήκα την πρώτη μου δουλειά στην ανάπτυξη λογισμικού ενώ σπούδαζα, και με κάποιον τρόπο παρακολουθούσα μαθήματα στη μέση της εβδομάδας και έγραφα firmware από Πέμπτη έως Δευτέρα. Ο διευθυντής μηχανικών ήταν ραδιοερασιτέχνης, όπως και αυτός που με έβαλε στην εταιρεία, μέλος του συλλόγου μου. Ξεκίνησα στο εργαστήριο hardware, αλλά ήμουν τόσο κακός που μου έδωσαν μια ευκαιρία στο λογισμικό. Δόξα τω Θεώ, εκεί τα πήγα καλά.
Στο πανεπιστήμιο είχα σχέση αγάπης-μίσους με τους καθηγητές μου. Ήταν δημόσιο ίδρυμα και το πρόγραμμα πληροφορικής ήταν καινούργιο. Ήμουν ενεργός στην ανάπτυξη λογισμικού και πολύ περίεργος, ειδικά για τα συστήματα Unix. Μάλλον ήμουν και λίγο αλαζονικός! Ή θα τα πήγαινα πολύ καλά σε ένα μάθημα ή θα περνούσα μόλις και μετά βίας. Μερικοί από τους νεότερους καθηγητές δεν απολάμβαναν ιδιαίτερα τις ερωτήσεις μου, αλλά οι έμπειροι — όπως ο καθηγητής που ήταν ραδιοερασιτέχνης — τις απολάμβαναν!
Αφού άφησα νωρίς το πανεπιστήμιο, άρχισα να δουλεύω στην ανάπτυξη λογισμικού στην περιοχή του Route-128 της Βοστώνης. Παράλληλα ξεκίνησα να κάνω τον σύμβουλο, όταν ένα τοπικό εστιατόριο μου ζήτησε να το βοηθήσω να φτιάξει σύστημα ταμειακής εξυπηρέτησης. Αυτή ήταν η αρχή ενός μακρύ ταξιδιού, όπου έστησα πολλές εταιρείες στην εκπαίδευση, τη συμβουλευτική και τελικά στις managed services. Το ραδιοερασιτεχνικό χόμπι ήταν αυτό που με βοήθησε να ξεκινήσω. Δεν έβλαψε ούτε το ότι μπήκα στα AT&T Bell Labs (όπου υπήρχαν επίσης πολλοί ραδιοερασιτέχνες) ως σύμβουλος Unix χαμηλού επιπέδου.
Το ραδιοερασιτεχνικό χόμπι ήταν μια σταθερά στη ζωή μου. Όχι μόνο έκανα φίλους και γνωριμίες που με βοήθησαν στα πρώτα επαγγελματικά μου βήματα, αλλά ως παιδί με έκανε να νιώθω μοναδικός και σίγουρος για τον εαυτό μου, και είμαι βέβαιος ότι συνέβαλε στην ικανότητά μου να επικοινωνώ με ανθρώπους έξω από τη μικρή επαρχιακή μου φούσκα.
Το χόμπι δεν με βοήθησε μόνο επαγγελματικά· με καθοδήγησε και προσωπικά. Όταν γνώρισα τη σύζυγό μου πριν από 30 χρόνια, μου είπε ότι ο πατέρας της ήταν ραδιοερασιτέχνης. Είχα τις αμφιβολίες μου· σκέφτηκα ότι μάλλον είχε κάποιο CB. Μου είπε όμως το διακριτικό του αμέσως και εντυπωσιάστηκα. Δεν ξέρω αν αυτό έκλεισε τη συμφωνία τότε, αλλά πίστεψα (σωστά) ότι ήταν σημάδι!
Θέλοντας να ανταποδώσω κάτι σε αυτό το χόμπι, εντάχθηκα στην ARRL το 2022 ως Διευθυντής IT. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία, όπου γνώρισα πολλούς εξαιρετικούς ανθρώπους και μερικούς πολύ ικανούς ραδιοερασιτέχνες. Είχα την ευκαιρία να μάθω τα εσωτερικά και τα δημόσια συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του Logbook of The World (LoTW).
Τον χρόνο μου εκεί τον αφιέρωσα σε πολλά ζητήματα ενοποίησης συστημάτων και στην έναρξη μιας διαδικασίας μετάβασης στο cloud. Ως Διευθυντής IT, άρχισα να σκέφτομαι πώς θα μπορούσε να γίνει ένας σταδιακός, αρθρωτός εκσυγχρονισμός του LoTW — ξεκινώντας από τη μείωση του φόρτου υποστήριξης για το προσωπικό του LoTW, βελτιώνοντας την εφαρμογή TQSL (αντίγραφα ασφαλείας και ανάκτηση πιστοποιητικών) και μεταφέροντας μεγάλο μέρος της επεξεργασίας των QSO στο cloud. Φιλοδοξούσα να ξεκινήσω αυτή τη δουλειά, αλλά έφυγα από την ARRL τον Σεπτέμβριο του 2023, πριν αρχίσει. Για έναν σχετικά μικρό οργανισμό, η ARRL διαθέτει σημαντικό αριθμό ιδιόκτητων παλαιών συστημάτων. Σε συνδυασμό με το μικρό προσωπικό και τους οικονομικούς περιορισμούς, αυτό κάνει τον εκσυγχρονισμό μια δύσκολη — αλλά όχι ακατόρθωτη — πρόκληση.
Θα είμαι για πάντα ευγνώμων στην ARRL, σε αυτό το χόμπι και στους ανθρώπους που βοήθησαν ένα νεαρό παιδί να μπει σε αυτό, του έδωσαν μερικές ευκαιρίες στην πορεία, και που ακόμη με γεμίζουν θαυμασμό όταν σκέφτομαι εκείνα τα αόρατα κύματα.
